Irak odkąd końca I wojny światowej był brytyjskim terytorium mandatowym. W 1932 r. uzyskał formalną niepodległość. Jednocześnie został podpisany traktat pośrodku oboma państwami, na mocy którego władze irackie zgodziły się na brytyjską bytowanie wojskową (2 bazy RAF: w środku Shaibah pierścień Basry również Habbanija ponad Eufratem na zmierzch od momentu Bagdadu). Ponadto wewnątrz przypadku prowadzenia działań wojennych Brytyjczycy mieli system prawny przemieszczać wskroś Irak (od Basry przez Bagdad do Hajfy) zaopatrzenie plus materiały wojenne. Po wybuchu II wojny światowej w środku irackich kręgach rządzących, zaś zwłaszcza wojskowych, narastały nastroje antybrytyjskie. Ich wyrazem był zamachu stanu przeprowadzony 2-3 kwietnia 1941 r. na wskroś nacjonalistycznego b. premiera dodatkowo współzałożyciela Bractwa Muzułmańskiego Raszida Alego Al-Gailani. Przejawiał mężczyzna silne sympatie pro-niemieckie dodatkowo pro-włoskie, oraz opierał się na wyższych oficerach armii irackiej. Zamierzał wywrócić z kraju Brytyjczyków poniżej pomocy przede wszystkim Szwab (miał kontakty z Abwehrą). Jego planom sprzyjały sukcesy wojenne wojsk Osi, które rozpoczęły do wnętrza Afryce Północnej ofensywę przeciwko siłom brytyjskim wewnątrz Cyrenajce, zaś Wehrmacht przygotowywał się do inwazji na Jugosławię plus Grecję. Raszid Ali Al-Gailani po sformowaniu rządu obrony narodowej wysłał notę do władz brytyjskich ostrzegającą przedtem jakąkolwiek interwencją wewnątrz Iraku oraz zabraniającą lądowania do wnętrza kraju nowych sił brytyjskich.